تو مغازه گیر داده بستنی شوتی می خوام! من هرچی تو یخچالو گشتم بستنی ندیدم که روش نوشته باشه شوتی!

به آقا مغازه هه میگم بستنی شوتی دارین؟ یه نگاهی میندازه بهم که حس می کنم خیلی گیجم! میگه بله. میاد یه بستنی میده دستم میگه بستنی سوتی!

من :   |:

بچه نیم وجبی داشت رو میز و صندلی بپر بالا می کرد بهش میگم بچه! بشین!اگه  بیفتی می دونی به کجا میری؟

میگه به زیر میز!!!

من :    |:

تکان های قطار شبیخون درد را کمرنگ می کنند. اما به درد نمی شود عادت کرد.

صدای فروشنده ها همنوای همیشگی  لغزش قطار بر روی ریل... وقتی خسته ام انگار فقط خواب می فروشند.

بین آن همه صدا در صدایی همه ی صدا ها خلاصه می شوند.در صدایی کوچک. :حراج کردم.... 4 تا هزار... فال حافظ... حراج....

دستی بازویم را تکان می دهد... دستی کوچک.

چشمم را باز میکنم. درد نگاهم در نگاهی می افتد. نگاهی کوچک... نگاهی آبی. مثل همان که در آب گم می شود...درد نگاهم را یادم می رود.

حراج... 

می خواهم بگویم فال حافظ را که حراج نمی کنند....

می ترسم... می ترسم سرنوشت این همه  آدم روی دستش بماند و آدم ها بی سرنوشت در کوچه و خیابان رها شوند...

نگاهش کبود است. انگار حسابی زخم دیده است. تمام فال هایش را هم که بفروشد سرنوشتش باز بین این همه آدم له می شود. 

کسی می خواهد پیاده شود. هولش می دهند و از دیدرس من دور می شود.

صدای جیغ دختر بچه ای که دستش از دست مادرش رهاست می آید...

یاد ترسهایم  می افتم.

با تمام چیزهایی که از میانشان گذشته ام انگار اینجا تونل وحشت است. دست مادرم اینجا نیست. و سرنوشتم در دست هایی کوچک میان جمعیت پر حرف گم شد...

تپش های قلبم آن قدر رساست که همه می شنوند.

و نگاه هایشان آن قدر سنگین است که حس می کنم به اندازه نسیم... سبکم.

می دانم. بلاخره یک روز

از این قطار عجیب پیاده می شوم....

اسکارلت

نگاه آروم و مهربون دکتر بهم آرامش میده که حالا حالا ها قراره زندگیم به اون و نسخه هاش وابسته باشه...

میگه ام آر آی می نویسم... میشم همون اسکای ۴ سال پیش که تعداد آمپولایی که زده کمتر از تعداد انگشتای دستاش بود وآمپول کابوسش بود... می پرسم... ام آر آی با آمپول؟ و زود یادم می آد که کسی که تا حالا بیشتر از ۴۵۰ بار آمپول زده نباید از آمپول ام آر آی بترسه...

و یاد اولین آمپول ام آر آی می افتم... " ابر های همه دنیا... در دلم می گریند..."

چقد اون خانومه مهربون بود...حرفاشو یادم نیست... فقط نگاهش آبی بود.

۲.می خام با یک از بچه ها در باره یه نفر صحبت کنم.... که چه جوری ردش کنم بدون این که ناراحت بشه زیاد...

میگه واضح بهت گفته میگم نه... نذاشتم کار به اونجا برسه!

میگه خوبه... همین جوری خودتو بزن به گیج بازی...تا مجبور شه واضح حرفشو بزنه.... بعد با تمام وجودت تو چشماش نگاه کن بگو نع!!!

یه بچه س پسره! یه نگاه به فیس بوک من بندازه می فهمه هییییچ شباهتی به من نداره! نمی دونم به چه امیدی این بحثو شروع کرد!وقتی راه میره بوی گلاب می پیچه!! چه قد دخمل بدی شدم که مردمو مسخره می کنم!!!

پ.ن:وقتی صحبت کردن از خستگی هم حتی خسته ت می کنه....

فقط به جز وقتی که خیس و بی حال زیر بارونی... یه عدد اسکا که ازش آب می چکه...

معتقده خواننده تو شعر تن تو ظهر تابستونو به یادم میاره....

می خونه: تن تو زهره! تابستونو به یادم میاره...!!

یه عالمه حرف دارم. سعی می کنم زود زود بنویسمشون.

از همه سو،
.

.

.

وعمر
در این تنگ‌نای بی‌حاصل
چه کاهل می‌گذرد!

پ.ن: وقتی دبیرستان بودم و واسه کنکور می خوندم... این شعرو نوشته بودم رو یه کاغذ کاهی جلوی میزم.

هنوز هم خدایان را لعنت می کنم. به راستی چه کسی جرات داره بین ما و تقدیر داوری کنه....؟

دوستام پروژه شونو با همون استاد برداشتن می گن ایشالا دستش واسه ما هم سبک باشه!!!!

****

بهش می گم نمی دونیم خدا هست یا نه.... میگه فلانی سه بار تفسیر نهج البلاغه اخذ کرده

میگه خدا هست پس حتما هست!

****

بهش می گم وسوسه شدم شازده کوچولو رو واسه صدمین بار بخونم....

 میگه نمی خاد تو برو بشین ال۲ تو واسه اولین بار بخون باز نیفتی.....

گاهی وقتا مثل بچه کوچولو ها میشم. وقتی یه چیزی رو می خوام, فقط می خام! همین! دیگه هیچی نمی بینم و هیچی نمی فهمم. این خصوصیت کلی منه.

چه برسه به این که سایه سیاهی به اسم عشق کور هم روی منطقم بیفته!

حالا دیگه بزرگ شدم! دو سه تا قضیه دست به دست هم دادن و ترک قلبم حوب شد!

خوشحالم که رفت اونی که باید می رفت.نباید می اومد ولی اومد.نباید می موند و نموند و از این خوشحالم.الان که فک می کنم سرنوشتمو با اون یه چیزی تو مایه های فرشته(تو فیلم دو زن) می بینم.

نه از شعرام به وجد می اومد... نه دیوونه بازی هامو دوست داشتنی می دید... از تموم چیزایی که منو از بقیه متمایز می کرد بیزار بود...

حالا می دونم! این مشخصات قطعه ی گمشده ی من نیست.

نخودی می گفت بلاخره دلیلشو می فهمی. دیر یا زود.... که چرا نباید می موند. و من حالا اینو می دونم. دلیل اون هم... مهم نیست! 

احساس می کنم یه پرنده ام که از قفس رها شدم. اما ... حالا من از قفسم آهنی ترم!

خوابنامه: خواب دیدم دارم رانندگی می کنم. خیلی تند... خیلی تند...

همیشه تند رانندگی کردن بهم هیجان میده ولی انگار می ترسیدم.

داشتم می رفتم سمت یه گورستان اطراف همین شهری که توش هستم.

یعنی میشه؟ دارم از کنجکاوی میمیرم که اون ور مردن چه خبره!

صدایش دو رگه می شود عصبی می خندد.

دستهایش را در هوا تکان می دهد

در ماژیکش را تند تند می بندد و باز می کند.

دستش روی تخته سفید می لغزد

صدای برخورد ماژیک با تخته آرامشم را می پریشد.

تخته تند تند سیاه می شود.

این همه آدم مسخ و بی جان نگاهش می کنند و او تند تند فلسفه می بافد.

و آخرش را با یک سفسطه ی قوی به هدفش می رساند.

فکر می کند هر چه صدایش بیشتر دورگه شود بیشتر در مغز ما نفوذ می کند!

خوابم می آید.

رویاهایم را رها کرده ام به تماشای رقص خیمه شب بازی این آدم.

صدایش در مغزم می پیچد...

وجود یا عدم... وجود یا عدم... وجود یا عدم....

چه اهمیتی دارد وقتی من دیشب خواب تو را دیده ام؟

به خاطر همین چیز هایی که می خواهد موذیانه به جای حقیقت به ما قالب کند تو رفته ای -شاید-!

از نگاهش چندشم می شود. احساس چیرگی.

احساس می کنم با نگاهش مثل پتک بر من می کوبد که می بینی...؟

صدای دو رگه ی من و امثال من... شیادانی که به مردم دین می دهند و از آن ها اختیار و زندگی شان را می گیرند...

پوز خند می زند. عصبی می شوم. پایم را تند تند تکان می دهم. و انگشتهایم را محکم مشت می کنم. ناخنم در کف دستم فرو می رود.

بس نمی کند. هیچ وقت بس نمی کنند. ادامه می دهد:

همین است که به تو و تلاش کوچکت می خندیم. تو در حصار و زندانی مایی. حتی سایه شوم ما بر احساست هم افتاده است. رد تیره دست های ما رو ی عشقت کشیده شده و پاک نمی شود...

و تو بیهوده می سایی!

دیگر به نگاهش نگاه نمی کنم. این طوری آرام تر می شوم.

دیگر مهم نیست... تو رفتی. تو رفتی.

می خوابم. در خواب هایم هیچ سایه ی شومی نیست.

در خواب هایم هنوز هستی.

اسکا در کلاس اندیشه!

پ.ن:

به دختره می گم محمد با عایشه ۵ ساله ازدواج کرد! میگه اسکا بذار دوستی مون ادامه پیدا کنه!!!

خب آخه به من چه!!

 دوست عزیزم مهدیس!

از این که به من یاد دادی بتافرون را بدون استفاده از بتاجکت و با دست های کوچک خود به خود بزنم متشکرم.

تو باعث شدی دیگر من هرروز صبح با کابوس آنغول آخر شب بیدار نشوم.

و دیگر از آنغول آن قدر زیاد نترسم.

و همه ش به بچه ها نگویم آنغولم را بزنند و آن ها وسطش مرا بخندانند و من دردم بیاید!

و تو ۴۵ دقیقه در دفعه ی اول داشتی ناز مرا می کشیدی تا نترسم و بگذارم آنغولم را بزنی برایم.

هر کسی بود فحش می داد و می رفت! اما تو فحشی به زبان نیاوردی( نمی دانم در دلت چیزی گفتی یا نه!)!

و از تو تشکر می کنم.

اسکارلت ترسو!

گاهی باورشان میکنم

 و باز عاشقت می شوم...

به تو دست می سایم و جهان را در می یابم
به تو می اندیشم و زمان را لمس میکنم
معلق و بی انتها عریان می وزم، می بارم، می تابم.
آسمان ام ستارگان و زمین،

و گندم عطرآگینی که دانه می بندد
رقصان در جان سبز خویش از تو عبور میکنم
چنان که تندری از شب می درخشم
و فرو می ریزم.

پ.ن: نمی دونم تو هم هر دفعه که از اونجا رد می شی حواست بهش هست یا نه... اون نیمکته دیگه اونجا نیست...

خلوت و کم جان.

بوی نم اما همیشه هست.

خسته ام. یکی از چشمهایم خیلی تار می شود.

انگار در مه راه می روم.

مثل خواب هایم.

قدم هایم سبک... در یاد توام.

اولین قاصدک امسالم را فوت می کنم.

در این چند سال مقصد تمام قاصدک هایم تویی.

قاصدک ها به من خیانت می کنند؟

جای این ها در زندگی من نیست....

پاهایم را بر زمین نم ناک می کشم.

دست هایم را به برگ ها.

قاصدکی روی مقنعه ام استراحت می کند.

مقنعه ای که با موهایم در باد است.

خم می شوم مورچه را نوازش میکنم.

فرزند خاکم.

اما.... خاک به من خیانت می کند؟

تو! تنها آرزویم در نیایش امروزم...!

هنوز دنبال رنگین آخرین بارانت می  گردم....

باز هم نیامدی! 

باران بند آمد.

پ.ن:

بودن یا نبودن....

مسئله این نیست!

وسوسه این است.

گاهی وقت ها دلم عجیب تنگ می شود!

پ.ن2:

 شعر رو روی تاب نوشتم. اگه یه خورده تاب داره ....به صافی خودتون ببخشید!

شما چی فکر می کنین؟ من خوابم یا بیدار؟

هر شب به اندازه هزار سال زندگی می کنم. دارم پیر می شم. گاهی وقتها هر چی فکر می کنم نمی تونم تشخیص بدم که حادثه ایکس تو خواب واسم اتفاق افتاده یا تو بیداری. از مامانی می پرسم واقعا ایکس اتفاق افتاده یا نه. گاهی بهم می خنده... گاهی هم میگه آره حواست کجاس!

فک کنم دارم دیوونه میشم!!!

هر چند معتقدم بین دیوونگی و نبوغ فقط یه اپسیلون فاصله ست...

جالبه.. هیش وخت نخاستم زمان حتی لحظه ای به عقب برگرده. شاید چون از تکرار درد می ترسم. 

شاید هم با فروتنی به تقدیر گفتم هر چی تو بگی! مثل زنی که مردش تموم زندگیشه. عشق نیست... نیاز هم نیست.... چاره ی دیگه ای نداره. 

بیچارگی که شاخ و دم داره!

راستی ما چرا خود کشی نمی کنیم؟ می ترسیم؟

یعنی واقعا از این بدتر هم هست؟ کی روش میشه بگه آره؟

خسته ام.

پ.ن:

آدم های ساده را دوست دارم.

همان هایی که بدی هیچ کس را باور ندارند.

همان هایی که برای همه کس لبخند دارند.

همان هایی که بوی ناب آدم می دهند.

و من دوست داشتم باور کنم تو از همان هایی.....

از انتهای خیالم تا هر آنجا که بروی 

باز هم به هم می رسیم...

زمین بیهوده گرد نیست....

چند سال پیش وختی ۱۳ به در می خواستیم سبزه گره بزنیم یواشکی که هیشکی نبینه دو تا چمن کوچولو رو آروم به هم گره می زدیم همش هم این طرف و اون طرفو می پاییدیم که کسی حواسش بهمون نباشه!

جاتون خالی دیروز نفری یه دسته گنده که تو دستمون جا نمیشد یه گره ی محکم -که ببعی که بخوره بی شک گیرپاچ! می کنه- زدیم بعد از همدیگه در حین ارتکاب عملیات عکس گرفتیم گذاشتیم تو شبکات اجتماعی!!

خجالت هم خوب چیزیه! دختره گنده!!!!

پ.ن: چقدر بده دل آدم به یه سری حرف مونده خوش باشه.تو خاطره هاش دست و پا بزنه و دنبال یه حس خوب باشه.

خاب دیدم می خان تبعیدم کنن کره ی ماه! داشتم لباس جمع می کردم واسه خودم! یادمه تنها چیزی که نگرانش بودم تنهایی بود!

من زندانی خدا هستم-اگر باشد- اما زندانی که شرف دارد!

تبعید می کند؟به انفرادی می فرستد؟ شکنجه می کند....؟

دستم را از من می گیرد؟ چشمم را..؟ قدم هایم را؟ قلبم.....؟

بگیرد! من زندانی هستم. وابسته زندانبان-اگر باشد.-

نمی دانم مرا آفریده یا فقط تبعیدم کرده. یا  این افکار مازوخیسمیه که یه لحظه راحتم نمی ذاره.

من به چنین مو جود-!!؟؟- ی باج نمی دهم. ستایشش هم نمی کنم. 

فقط از او متنفرم-اگر باشد- 

و اگر نباشد آرزو می کنم که بود. چون اگر بود آسوده تر می شد نفس کشید! و اگر بود و اگر خوب بود فقط!

من ستایشش نمی کنم.

به خاطر درد هایی که می کشم ستایشش کنم یا به خاطر هم خوانی غریزه و جامعه ام؟ که مثلا او آن دو را آفریده!

شاید اگر باج می دادم می گفتم همخوانی فطرت و جامعه!

یا کودکانی که درد می کشند؟ یا گریه می کنند؟ یا زنی که درد می کشد تا نسل بشر تمام نشود؟

یا مردی که ....

به خاطر درد از مریضی -چه خودم چه هر کس دیگری- ستایشش کنم؟(پس بار دیگر دیده بگردان، آیا هیچ شکافی می بینی؟)

بیماری نقص خلقت نیست یا فقط امتحان الهیه!؟ 

الله خودخاه ترین خداییه که تا حالا به ذهن بشریت رسیده.

هر چند بقیه شون هم اگه به ذهن آفریننده ش می رسید و فکر می کرد قدرتشو میتونه پیدا کنه چیزی کم نمی ذاشتن.

راستی من خدا رو آفریده م یا خدا منو؟ هیچ وقت نخاهیم فهمید.

این که من خدا رو آفریده باشم احتمالش خییییلی بیشتره.

من با تموم وجودم داد می زنم که از خدایی که ادعا کنه این وضعیتو آفریده و الآن داره بر اون نظارت می کنه متنفرم.

و واسه هر کسی که اونو باور داره متاسفم.... 

من به هیچ کس باج نمیدم. 

و من که دلم یه هم قدم می خاد که با جای پاهامون روی برف سفید و براق بنویسیم "ما"....

می دونم.... امسال حتی تا خود تابستون هم برف میاد. برای این که حتی یه لحظه هم از یاد تو غافل نشم. محکومم.

من محکومم که تو برف قدم بزنم. فقط اگه تو نباشی... یخ می کنم. و تو هم مثل همیشه حکم دادی و پاش هستی.

 من محکومم.

سردمه. بیا. فقط دستای تو می تونه گرمم کنه. دارم یخ می زنم اینجا...

 یه شعر از اعماق دل!

هزار بار شب را شمردم

هزار بار سايه ها را از راه مهتاب پاک کردم

هزار بار بوف را از گهواره ي درخت پرواز دادم

هزار بار آرزو کردم

هزار بار حسرت خوردم

باز نمي گردي، باز نمي گردي

روزهايم گذشت در نکوهش آن روز

و پاک کن انديشه ام آخرين گام هاي تو را زدود

و قلم قلبم طرح زد هميشه ماندنت را

هزار بار صفحه هاي دفترم را باز گرداندم

باز نمي گرديَ، باز نمي گردي

ثانيه ها را  شکستم

انعکاس چشم هايت دوباره آنجا بود

هنوز آنجايم

زخم زمان بر دستهايم

چگونه معماي ثانيه ها را باز بچينم

تا گره معماي دستانمان جاودانه شود؟

در زمان گم شده ام

باز نمي گردي ، باز نمي گردي

سر انگشتان خيالم را هزار بار در مرکب فراموشي فرو بردم

و باز از تو، و باز از تو

جز در سرگذشت خيالم

باز نمي گردي ، باز نمي گردي

فرو رفتم در شبهه ي چگونه بي تو ماندن

محو شدم در تنها با من بودن

از خودم رستم

از خيالم رهيدم

آرزو شدم

و پژواک خشمگين صدايي:

باز نمي گردي ، باز نمي گردي....

برف نه! از آسمون داره خاطره می باره. خدا داره مموریشو فرمت می کنه! همش میریزه تو فکر من!

چرا..... یادم نمیره؟

به شانه ام میزنی که تنهایی ام را تکانده باشی!

به چه دل خوش کرده ای!!؟

تکاندن برف از شانه آدم برفی؟؟

بس که طواف کردمت مرا به حج نیاز نیست

به هر طرف نظر کنم نماز من نماز نیست

مرا به بند می کشی از این رهاترم کنی

زخم نمی زنی به من که مبتلاترم کنی

از همه توبه می کنم بلکه تو باورم کنی

قلب من از صدای تو چه عاشقانه کوک شد

تمام پرسه های من کنار تو سلوک شد

عذاب می کشم ولی عذاب من گناه نیست

وقتی شکنجه گر تویی شکنجه اشتباه نیست....

و من....

در تمام تنهایی هایم.

محتاج یک ثانیه حس طلوع

از تو.

و تا تو سکوت.

و فریاد های بی حاصل.

و هر دو تنهاییم.

من در چشمان خورشید حتی

هنوز تو را می بینم.

و در شلوغی آدم ها و آدم ها

دلتنگ تو ام.

و حسرت دست هایت.

امروز یه خبر جدید دیدم که خیلی شاخ در اوردم.

حداکثر ترم های مجاز برای کارشناسی ۹ ترمه!!! از اون به بعد باید شهریه بدیم. در حالی که قبلا ۱۲ ترم بود.

من فکر می کنم ثبت نام تو دانشگاه یه قرار داده بین دانشجو و دانشگاه. روز اول که می خواستم ثبت نام کنم آیین نامه و مقررات خاص این دانشگاه لعنتی رو خوندم.

گفتن فقط واسه سال اول تعهد خوابگاه داریم(که البته این کاملا غیر قانونیه) ولی ناچار قبول کردیم.

گفتن از ترم ۸ به بعد غذاو سرویس آزاده... هیچی نگفتیم.

گفتن...

گفتن...

سرویسای داخلی دانشگاهم که افتضاحه! تو بر و بیابون باید ۱ ربع منتظر بمونیم آخرش هم نیاد پیاده بریم.... خواستم برم اعتراض کنم امروز مانتوم کوتاه بود گفتم یه چیزی هم طلبکار میشن! فردا میرم.

دکتر من وقتی فهمید رشته م چیه گفت حداکثر ترمی ۱۲ واحد بردار. ۱۴۳ واحد کلش میشه. ۱۴۴ تقسیم بر۱۲ میشه یه کم کمتر از ۱۲. حالا من می خوام ۱۱ ترمه تموم کنم باید شبانه بشم!

رفتم می پرسم کی این تصمیمو گرفته دوساعت رفته می گرده میگه هیئت امنا!! اولش گفت از طرف وزارت علومه. دید پیگیر شدم رفت گشت.

میگم هیئت امنا کیان؟ میگه من اسماشونو نمیدونم!! میگن اسمشون به درد من نمی خوره چه کاره اند؟

گفت بیا با فلانی صحبت کن - اون شاید بهتر بتونه بپیچونت--!!!!

اینم شد مملکت؟

خوبه بخش نامه رو نذاشتن واسه بعد انتصابات! این جوری آگاه سازی می شه بیشتر!

پ.ن: من در انتصابات شرکت نمی کنم. راستی گوگل رو فیلتر کرده بودن گوگل پلاس که کلا حرامه اونوخت رو یه بنر تبلیغاتی انتصابات نوشته بودن:   شما+

اصل گوگل پلاس you+ !!!!

یه مراسم نمادین که فقط خودم ازش خبر دارم و هیچ کس!

چه حس خوبیه از خاکستر دوباره متولد شدن....

بدون این که چیزی رو به یاد بیاری!

کارم دیوونه بازیه. میدونم. ولی وقتی کسی شروع کرد باید تا آخرش بره!

پ.ن: همه ی کنکوریا! خسته نباشین!

نخودی.... حسین.... هیچ کس! امیدوارم همتون دانشگاه شریف قبول بشین.

از کتاب »حجاب؛پرچم اسلامیسم، فاشیسم قرن 21»/نادره افشاری

پ.ن: مشکل من با حکومت نیست.... نگید یه عده از اسلام سو استفاده کردن...

اتفاقا از اسلام استفاده کردن. این حکومت نتیجه طبیعی اسلامه که نابود باد!

در پس بوي دارچين و بخار در واگن هاي كهنه قطار
نه صدايت مال من است
نه نگاهت.

از تو بوي دارچين
و نور چراغ قوه لغزان روي ريل ها
كابوسم را مي پريشد.
بگذار بخوابم.
به يادآوري رويا كه از كابوس صدايم مي كني
بدعادت مي شوم.

بگذار بخوابم.
امشب اشك هايم كافي ست
تا پرده يخ را از نگاه ماه پاك كند.
ماه امشب تا خانه راه مرا گام مي زند....

اسکا... دیشب ساعت ۲  -ته کتاب "چنین گفت زرتشت" تو تاریکی مطلق!

پ.ن۱: رفتم مشهد برگشتم... ولی انگار نرفتم و برنگشتم. هیچ جا هم مشرف نشدم. بدترین مسافرت زندگیم بود!

پ.ن۲:دارم کتاب چنین گفت زرتشت از فردریش ویلهم نیچه رو می خونم.

"حقیقت من عزت نوینی به من آموخت که اینک آن را به مردم میآموزنم:

به من آموزاند که دیگر سرم را در لابلای شنزارهای آسمانی نهان نکنم. بلکه آن را با غرور زمینی افراشته دارم تا معنای زمین را بیافریند...."

"از هنگامی که راه رفتن آموخته ام همواره می دوم.بنگر اینک خواهم پرید و دیگر بی نیازم از آن که با فشار آنان پریدن آغاز کنم!"

پ.ن۳:دیدار با بچه های ام اسی!
www.helloms.blogfa.com

من:

خب شما لطف می کردین قبل از بلیط گرفتن یه مشورت می کردین!!

میگم دنبالش می گردم.

می گم... مثل خودمه.

انگار یه سیب و از وسط نصف کرده باشی...

هرکس دیگه ای جز اون... تو فکر آدم یه اشتباهه.

میگه مگه تو خواب پیداش کنی.

دارم فکر می کنم مگه تو بیداری هم میشه تو رو پیدا کرد؟

فکر کردم درسته. مث استک تو کامپيوتر. باد يه چيزي پاک بشه تا چيزاي ديگه جا بشن!

اومدم از پيامکاش شورو کنم. حافظه گوشيم تقريبا پره پره! اولي رو پاک کردم.

دومي.... گوشيم خيس شد. آخه کدوماشو پاک کنم؟ قصه ي زندگيشو؟ اون شبايي که واسم قصه مي گفت تا بخابم؟

يا وختايي که بخاطر بداخلاقيام  سرزنشم مي کرد؟ يا حرفايي که دل هر دختري رو مي لرزونه؟

دل اسکا هم که ژله!!!

هيش کودوم! بذار برم صداشو پاک کنم. ولي واسه آخرين بار گوش کنم بعد!

گوشيم بوق ميزنه وختي رکوردو ميزنم. حسووود! ميگه واست داره اس ام اس مياد!؟

پر حرفايي که داد ميزنه چقد زبون همو نمي فهميم!

نميشه اينا رو پاک کرد!

بذار برم خاطره هاش پاک کنم.

اون شبي که رو تاب نشسته بودم. بارون مي اومد و رعد برق ميزد.  مجبورم کرد برم تو. منم رفتتم تو تراس و سرمو از پشت خم کردم طرف آسمون و قطره هاي بارون مي ريختن تو چشمم. نمي دونستم دارم گريه مي کنم. تا وختي که بهم گفت. انگار صدامم داشت گريه مي کرد.

آخه من چجوري اينو پاک کنم؟ يا اون روز که تنهام گذاشته بود و من رو تاب اونقدر گريه کردم تا شبش مجبور شدم برم دکتر؟

يا وختي که ياد آينده انداختم؟ آينده اي که ديگه هيش وخته هيش وخت با اون نيست.

اسکا ... چشم همه دنبال اون.... تا چشاي اسکا بسته شه...

يا اون موقع که واسه اولين و آخرين بار تو چشاي اسکا نگاه کرد و گفت...

 يا آخرين بار... آخرين بار... که فقط خستگيش موند و يه ماهي ... که بلاخره تو بي آبي مرد.

اينا پاي ثابت حافظه م هستن اگه پاک شن پاک ميشم.

ولي من خوشبختم. من از يه پل طولاني گذشتم!

لحظه هايي داشتم که خيلي ها نداشتن  کلي چيز ياد گرفتم. حالا ديگه هيش وخت از تنهايي خسته نمي شم.

از آدم ها بدم نمياد....

ولي سنگ ها رو بيشتر دوست دارم.

حداقل سنگ نگاه ندارد که از آدم بگيرد

و  آدم را ميان آسمان و زمين گم کند!

زندگی عجیبی داریم ما زن ها....

وقتی جسممونو می شکنن می گن خودت اومدی! انتقام گرفتن هم به بهای تباهی زندگیمونه. با تمام نگاه های بد... یکی نیست بگه غریزه.... همون قدر که پسر مقصره همون قدر که اون غریزه داره همون قدر که اون اختیارشو از دست میده همونقدر که اون یه لحظه همه چی یادش میره... حتی تقصیر دختر کمتر هم هست. اونم اینجا که 99 درصد مردا گرگن.(اون یه درصد هم شمایین و فامیلاتون)

وقتی روحتونو می شکنن می گن خوبه حالا کاری نکردیم....سنگسار واسه این تیپ مردا باید باشه....

و انتظار دارن به احساساتشون احترام بذاریم. بد بهشون بر می خوره بهشون می گیم از یه تیکه سنگ بیشتر احساس ندارنا....

آخه انسان! آخه مگه کاری کردن فقط همون صفت حیوونی که تموم وجود تو رو گرفته؟ اصلا چیزی از روح می دونی؟(ایهام!) از احساس؟

روزی چند تا از ما می گیم لعنت به دروغات؟

روزی چند تامون میگیم فکرشم نمی کردم  اصلا این آدم بتونه دروغ بگه!خیانت کنه...؟

روزی چنتامون می گیم من گول خوردم؟

روزی چنتامون؟

ما زن ها خیلی ساده ایم...

کسی که لیاقت مارو داشته باشه.... 1 در هر صد نفره! حتی کمتر.

و باید تموم عمرمون دنبال اون بگردیم.

کی مقصره؟

ما کجاییم؟

پ.ن: این دو سه هفته واسم خیلی ماجرا انگیز ناک بود. تو هر کدومشونم حسم نسبت به جنس نر!!! بدتر و بدتر شد. فقط مامانمو می خام و بابام.

با شكستنت شكستم.. عاشقم من.. عاشق و خسته ام..

پای تو موندم و باختم.. دل به هیچ كسی نبستم..

نه به عشقت، نه به عشقم.. قسم دروغ نخوردم..

بازیه موندن و باختن ، به تو باختم و نبردم..

وقت گریه هات دلم رو، به شبا شعله كشیدم..

حقمو دادی و رفتی.. من به هیچیم نرسیدم..

خیلی، سخته، دل بریدن..

خیلی، ساده است، دل شكستن..

سخته.. عاشقونه موندن.. دل به هیچ كس نبستن..

چه عذابیه امروز..

تو رو دارم و ندارم..

موندی تا ابد توو قلبم..

اما رفتی از كنارم..