فکر کردم درسته. مث استک تو کامپيوتر. باد يه چيزي پاک بشه تا چيزاي ديگه جا بشن!

اومدم از پيامکاش شورو کنم. حافظه گوشيم تقريبا پره پره! اولي رو پاک کردم.

دومي.... گوشيم خيس شد. آخه کدوماشو پاک کنم؟ قصه ي زندگيشو؟ اون شبايي که واسم قصه مي گفت تا بخابم؟

يا وختايي که بخاطر بداخلاقيام  سرزنشم مي کرد؟ يا حرفايي که دل هر دختري رو مي لرزونه؟

دل اسکا هم که ژله!!!

هيش کودوم! بذار برم صداشو پاک کنم. ولي واسه آخرين بار گوش کنم بعد!

گوشيم بوق ميزنه وختي رکوردو ميزنم. حسووود! ميگه واست داره اس ام اس مياد!؟

پر حرفايي که داد ميزنه چقد زبون همو نمي فهميم!

نميشه اينا رو پاک کرد!

بذار برم خاطره هاش پاک کنم.

اون شبي که رو تاب نشسته بودم. بارون مي اومد و رعد برق ميزد.  مجبورم کرد برم تو. منم رفتتم تو تراس و سرمو از پشت خم کردم طرف آسمون و قطره هاي بارون مي ريختن تو چشمم. نمي دونستم دارم گريه مي کنم. تا وختي که بهم گفت. انگار صدامم داشت گريه مي کرد.

آخه من چجوري اينو پاک کنم؟ يا اون روز که تنهام گذاشته بود و من رو تاب اونقدر گريه کردم تا شبش مجبور شدم برم دکتر؟

يا وختي که ياد آينده انداختم؟ آينده اي که ديگه هيش وخته هيش وخت با اون نيست.

اسکا ... چشم همه دنبال اون.... تا چشاي اسکا بسته شه...

يا اون موقع که واسه اولين و آخرين بار تو چشاي اسکا نگاه کرد و گفت...

 يا آخرين بار... آخرين بار... که فقط خستگيش موند و يه ماهي ... که بلاخره تو بي آبي مرد.

اينا پاي ثابت حافظه م هستن اگه پاک شن پاک ميشم.

ولي من خوشبختم. من از يه پل طولاني گذشتم!

لحظه هايي داشتم که خيلي ها نداشتن  کلي چيز ياد گرفتم. حالا ديگه هيش وخت از تنهايي خسته نمي شم.

از آدم ها بدم نمياد....

ولي سنگ ها رو بيشتر دوست دارم.

حداقل سنگ نگاه ندارد که از آدم بگيرد

و  آدم را ميان آسمان و زمين گم کند!